Modlitwa

Wiersz Elżbiety „Sisi“ cesarzowej Austrii, opublikowany w DZIENNIKU POETYCKIM (1887).

„Wznosi się moja dusza do łodzi
i klęczy na rozpierających się falach,
które nieprzeparcie przyciągają ją
jak grzmiący huk organów.

Jehowo! Ty potężnie stworzyłeś morza
A ten atom, moja dusza
z gór ku morskim głębinom, dopóki jej nie przywołasz,
niestrudzenie schodzi ze skały ku falom.

Jehowo Tyś stworzył tę ziemię zbyt piękną!
Dlatego moja dusza nie zaznaje spoczynku;
ona pragnie ujrzeć jeszcze piękniejsze światy,
które mkną daleko po morzu kosmosu.

Jehowo! o pozwól mej duszy niebawem uklęknąć
na złotej, świetlistej planecie;
potem kiedy na dole sunąć będą wody mórz
będzie ona radośnie modlić się do Ciebie.

Gebet

Ein Gedicht der Kaiserin Elisabeth von Österreich, veröffentlicht im DAS POETISCHE TAGEBUCH (1887).

„Es steigt meine Seele zum Boote heraus
und kniet auf den schwellenden Wogen
Die haben wie dröhnendes Orgelbraus
Sie unwiderstehlich gezogen.

Jehova! der mächtig Du Meere erschufst
Und dieses Atom, meine Seele.
Von Bergen zu Meeren, bis du sie nicht rufst.
Irrt rastlos vom Fels sie zur Welle.

Jehova! Du schufst diese Erde zu schön!
Drum hat meine Seele kein Bleiben:
Sie dürstet noch schönere Welten zu seh’n.
Die ferne im Äthermeer treiben.

Jehova! o lass meine Seele bald knien
Auf goldenem lichten Planeten;
Wenn unten die Meere vorüber dann zieh’n
Wird jauchzend sie auf zu Dir beten.

Tłumaczenie na j. polski: dr Roman Macioszek.