Słowiańskie osady wokół Wiednia znalazły się napóźniej w VII w n.e. pod panowaniem Awarów, azjatyckego ludu koczowniczego, który w tym czasie zajął te ziemie w związku z wycofaniem się do Włoch osłabionych ciągłymi wojnami germańskich Longobardów. Nazwy niektórych takich osad miały wtedy jeszcze charakterystyczną końcówkę ica. Rówież później, gdy na przełomie VIII i IX w. n.e. Kaganat Awarów chylił się już ku upadkowi, w związku z naporem Franków, nazwy miejsowości kończące się na ica były nadal w użyciu. Dopiero na początku XI w n.e. bawarscy osadnicy zaczęli sukcesywnie zmieniać je, między innymi poprzez użycie końcówki ing.

Dzielnice Wiednia noszą nazwy własne, w użyciu są też ich numery – od 1 do 23 – pisane na sposób rzymski. Te mające pochodzenie słowiańskie, to:

  • XVIII. Währing (znaczenie nazwy pierwotnej: Gorące źródło)3,
  • XIX. Döbling (Topilica, czyli Bagnisko),
  • XXIII. Liesing (nazwa pierwotna: Leśnica, czyli Leśny strumień)4.

Natomiast nazwy tych dzielnic Wiednia nie mają pochodzenia słowiańskiego:

  • XI. Simmering,
  • XII. Meidling,
  • XIII. Hietzing (prawdopodobnie od Hiezo lub Hezzo, co stanowi skrót od imienia Heinrich)1,
  • XIV. Penzing (prawdopodobnie od Penzo, skrótu imienia Bernhhard)2,
  • XVII. Ottakring.

Powyższe zestawienie postaram się uzupełnić, kiedy tylko ponownie znajdę odnośne fragmety w pozostałych książkach, w których niestety zapomniałem je sobie zaznaczyć (z tego powodu numery odnośników nie są jeszcze uporządkowane wzrastająco). Również pod Wiedniem znaleźć można przykłady nazw miejscowości o pierwotnej końcówce ica: Weidling na północy i Mödling na południu. W języku polskim wiele jest podobnie zakończonych słów: strażnica, kwaśnica czy też dzielnica.


Przypisy

  1. Brandstätter Christian, Stadtchronik Wien, 2000 Jahre in Daten, Dokumenten und Bildern, Verlag Christian Brandstätter, Wien 1986, s.32.
  2. Tamże, s. 34.
  3. s. 42.
  4. s. 52.